LSD: Lyf framtíðarinnar?

Árið 1938 bjó dr. Albert Hofmann, efnafræðingur við Sandoz lyfjafyrirtækið í Sviss, til skynörvunarlyfið LSD-25.

Það var þó ekki fyrr en fimm árum síðar að hann uppgötvaði áhrif LSD eftir að hafa innbyrt örlítið magn af því fyrir slysni. Dr. Hofmann lýsir reynslu sinni þannig í skýrslu til yfirmanns síns:

Síðasta föstudag, 16. apríl 1943, varð ég að gera hlé á störfum mínum í rannsóknarstofunni. Halda heim á leið um miðjan dag vegna óvenjulegs óróa og vægs svima. Þegar heim var komið lagðist ég niður og sökk í frekar þægilegt ölvunarástand sem örvaði ímyndunaraflið gífurlega. Í draumkenndu ástandi, með lokuð augu (mér fannst dagsbirtan óþægilega skerandi) streymdi fram í hugann óslitin röð stórkostlegra mynda í kynlegum lögunum og sterkum, síbreytilegum litum. Eftir um það bil tvo klukkutíma fjöruðu áhrifin út.

Árið 1947 hóf Sandoz framleiðslu á LSD undir nafninu Delysid og deildi því ókeypis til vísindamanna og rannsóknarstofa víðs vegar um heim.

Sandoz mælti með því að LSD yrði notað í tilraunaskyni í sálfræðilegri meðferð „til að laða fram bældar minningar og tryggja hugræna slökun“.

Þeir mæltu með því að geðlæknar tækju lyfið sjálfir „til að öðlast innsýn í heim, hugsanir og skynjanir geðsjúklinga“. Bandaríkjaher og leyniþjónustan CIA gerði einnig tilraunir með LSD.

Brautryðjendur neyslunnar voru þó fyrst og fremst ungt fólk, menntamenn og listamenn. Þau sóttust eftir aukinni sjálfsþekkingu og annarri gagnlegri reynslu sem talið er fylgja þessu mikilvirka efnasambandi.

Skyld myndbönd:

1. LSD: Handan hið innra
2. Töfralyf Hofmanns: LSD-25
3. Dr. Timothy Leary og LSD-25